Ποιος άραγε μπορεί να πει ότι οι τελευταίοι τρεις μήνες δεν ήταν πολύ διαφορετικοί για το ατομικό και το συλλογικό γίγνεσθαι;
Ο νέος κορονοϊός έφερε ριζικές αλλαγές στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την κοινωνία, την οικονομία, τα ταξίδια, την καθημερινότητα, τον συνάνθρωπο.
Κράτη και πολίτες παγκοσμίως βρέθηκαν ‘’παγωμένοι’’ μπροστά στον φόβο του αγνώστου που προκάλεσε αυτός ο νέος, σχεδόν άγνωστος ακόμα θα λέγαμε ιός. Τα βήματα μπορούν να είναι μόνο δειλά, επιφυλακτικά, προκειμένου να πούμε ότι επιστρέφουμε έστω στην ‘’μερική κανονικότητα’’. ​Διότι η επιστημονική κοινότητα είναι ξεκάθαρη ότι δε θα επιστρέψουμε στην προ-κορονοϊού ζωή μας αν δε βρεθεί αποτελεσματικό εμβόλιο, το οποίο κατά κοινή ομολογία αργεί.

​Κανένας λόγος για τη γενίκευση του ολοήμερου, κανένας λόγος για την επέκταση του θεσμού της υποχρεωτικής δίχρονης προσχολικής αγωγής και όσο δε μιλάμε για τους θεσμούς αυτούς, η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση υποβαθμίζεται ακόμα περισσότερο.
Με αφορμή το νέο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας «Αναβάθμιση του σχολείου και άλλες διατάξεις», άνοιξε για ακόμα μια φορά ένας διάλογος για την Παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα, παρόλο που μάλλον αυτή δεν ήταν η βαθύτερη πρόθεση της Κυβέρνησης.